سنگ های بی علامت

سنگ های بی علامت: ممکن است شما جزو آن دسته از افرادی باشید که بطور اتفاقی توسط سونوگرافی یا سی تی اسکنی که به هر دلیل دیگری انجام میشود متوجه وجود سنگ داخل کلیه یا مجاری ادراری شوید، اولین سوالی که به ذهن میرسد این است که من این سنگ را از چه زمانی داشتم؟ روند تشکیل سنگ به این صورت است که مواد دفعی مثل کلسیم، اگزالات، اسید اوریک، سیستئین به مرور زمان وقتی از کلیه ها دفع میشوند و تجمع پیدا میکنند، یا در کنار آن وقتی میزان مایعات کافی مصرف نشود و به تبع آن میزان آب دفع شده از کلیه ها کم باشد همین تغلیظ به تشکیل سنگ کمک میکند و ایجاد سنگ ممکن است روزها و یا حتی ماه ها زمان ببرد بنابراین وقتی ما با سنگی مواجه میشویم که تشکیل شده نمیتوانیم پیش بینی کنیم که این سنگ از چه زمانی ایجاد شده، سنگ ها میتوانند علائمی مانند درد، تهوع، استفراغ، ادرار خونی بدهند ولی همان طور که گفتیم ممکن است در عده ای از افراد بی علامت تشکیل شده باشند، در این افراد با چند مسئله مواجه هستیم، یکی اینکه الان با این سنگ چه باید بکنیم ، و دومین مسئله این که در مورد آینده و پیش بینی تشکیل سنگ در آینده چه شرایطی پیش روی ما هست، درمان : درمان سنگ بستگی به سایز و محل قرارگیری آن در مجرای ادراری دارد، سنگ ها از زمانی که در کلیه تشکیل میشوند تا زمانی که از مجرای ادرار دفع شوند مسیری را طی میکنند؛ از کلیه ها وارد لگنچه، حالب، مثانه و بعد مجرای پیشابراه و بعد دفع میشوند بنابراین بسته به محل و اینکه ایجاد انسداد کرده باشند یا نه در تصمیم گیری ما موثرند، وقتی که یک سنگ بی علامت داریم که هیچ شواهدی به نفع انسداد ادراری در تصویربرداری نمی بینیم و یا هیچ شواهدی از وجود عفونت ادراری در کنار این سنگ نداریم (که این را پزشک با آزمایش ادرار تشخیص میدهد) و سایز سنگ کوچک هست میتوانیم فقط سنگ را پیگیری کنیم اگر فردی با سنگ بدون علامت که حتی دلیل عینی برای مداخله و خروج سنگ وجود نداشته باشد ولی شرایط زندگی و کاری او طوری باشد که دسترسی فوری به مرکز درمانی امکان پذیر نیست، در مواردی که ممکنست سنگ جابجا شود درد شدید یا انسداد ایجاد کند و فرد مثلا به علت مسافرت یا شغلش در مکان هایی باشد که دسترسی به مرکز درمانی نداشته باشد در این موارد توصیه میشود که سنگ برداشته شود. معمولا سنگ های کمتر از ۵ میلی متر بصورت خودبخود دفع میشوند سنگ های بزرگتر از ۱۰ میلی متر هم معمولا جابجایی ندارند و نیاز به مداخله برای شکستن یا برداشتن آنها وجود دارد در مواقعی که ریسک آسیب ناشی از سنگ جدی تر باشد این مداخلات زودتر و در سایز کوچک تر هم صورت میگیرد مثلا در افرادی که تک کلیه هستند، افرادی که مجرای کلیه آنها به هر دلیلی جراحی و بازسازی شده، در افرادی که دچار ضعف ایمنی هستند.

درمان:
  روش هایی که کمک میکند به خروج سنگ یا برداشتن سنگ روش های مختلفی وجود دارد ساده ترین روشی که استفاده میشود روش استفاده از امواج اولتراسوند هست برای شکستن که در عامه مردم به عنوان سنگ شکن شناخته میشود، روش های دیگری که در سنگ هایی که سایز بزرگ تر دارند استفاده میشود روش هایی هست که یا از طریق پوست و یا از طریق مجرای ادراری، سنگ خارج میشود، مسئله دومی که باید به آن بپردازیم اینست که برای پیشگیری از تشکیل مجدد سنگ چه بکنیم، در مطالعات دیدند در افرادی که یکبار سنگ داشتند نیمی از آنها طی ده ساله آینده مجددا حداقل یک نوبت تشکیل سنگ را تجربه کردند بنابراین لازم است که بررسی های لازم مثل بررسی آزمایشگاهی نوع سنگی که دفع شده اگر در دسترس باشد، بررسی ادرار ۲۴ ساعته از نظر مواد دفعی ،و در صورتی که سابقه خانوادگی سنگ کلیه هم وجود داشته باشد پزشک ممکن است تصمیم بگیرد که از نظر سایر بیماری ها مثل بیماری های پاراتیروئید، نقرس، دیابت، چاقی، بیماری های روده ای هم مورد بررسی قرار بگیرد و در نهایت یک رژیم به بیمار داده شود که کمک کند سنگ کمتر تشکیل شود، شایع ترین رژیمی که در همه انواع سنگ برای پیشگیری کمک کننده هست اینست که بیمار حداقل مایعاتی دریافت کند که در روز ۲ لیتر ادرار در ۲۴ ساعت را داشته باشد، پروتئین های حیوانی کمتر مصرف کند، سطح نمک و شکر را کم کند و کلسیمی که از طریق مواد لبنی دریافت میکند کم نباشد و در نهایت دستورات دارویی یا رژیم غذایی خاص هر نوع سنگی که دفع میشود برای فرد تجویز شود.

استفاده از این مطلب با ذکر منبع بلامانع است.

دانلود فایل: دکتر فائزه قاسمی-متخصص داخلی.mp3

۵
از ۵
۲ مشارکت کننده

نوشته های اخیر

دسته بندی ها